Komentarze do Ewangelii

Przemoczony Mesjasz [Komentarz do Ewangelii, 11.01.2026]

o. Ewaryst Buła OFM11 stycznia, 2026

Chrzest Jezusa w Jordanie odsłania prawdę o Bogu, który nie wybiera uprzywilejowanego miejsca, lecz staje wśród grzeszników, solidarny z ludzką słabością. W świecie zdominowanym przez poprawę wizerunku i autopromocję, Jezus pokazuje drogę pokory i bliskości. Wchodzi w nasze brudy, by przywrócić nam godność i przypomnieć, że Boża sprawiedliwość rodzi się z miłości, a nie z osądu.

Ewangelia (Mt 3, 13-17)

Z Ewangelii według świętego Mateusza:

Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: «To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?»

Jezus mu odpowiedział: «Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe». Wtedy Mu ustąpił.

A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły się nad Nim niebiosa i ujrzał ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego nad Niego. A oto głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».

Komentarz do Ewangelii

Jezus nie zjawia się nad Jordanem jako postać z obrazka, ale jako człowiek, który przeszedł kilkadziesiąt kilometrów z Galilei, ma pył na nogach i pot na czole. Nie szuka specjalnego traktowania, nie pcha się na początek. Staje w ogonku. To jest moment, który dzisiejszego człowieka kłuje najbardziej: dobrowolna zgoda na to, by zostać policzonym między gorszych.

Współczesny świat każe nam budować marki osobiste, dbać o zasięgi i starannie dobierać towarzystwo, żeby nikt nie pomyślał, że nam w życiu nie wyszło. Jezus robi coś, co z perspektywy wizerunku jest samobójstwem. Wchodzi do wody, w której przed chwilą płukały się brudy i winy całej okolicy.

Jan próbuje Go powstrzymać. Macha rękami, zapiera się, bo czuje, że to wywraca porządek świata do góry nogami. Skoro Ty jesteś Bogiem, to ja mam się od Ciebie uczyć, a nie Ty masz się ode mnie moknąć. To jest ten opór, który mamy w sobie, gdy ktoś chce nam pomóc w sprzątaniu naszego życiowego bałaganu – wstydzimy się wpuścić kogoś „czystego” do piwnicy pełnej starych gratów i grzechów. Ale Jezus nie bawi się w uprzejmości. Mówi krótko: „Ustąp”. To jest twardy konkret. Bóg nie potrzebuje naszych ceremonii i zachowywania dystansu, On potrzebuje, żebyśmy pozwolili Mu wejść w sam środek tego, co w nas nie domaga.

Kiedy Jezus wychodzi z wody, nie ocieka lśniącym złotem, tylko rzecznym mułem. I właśnie wtedy, w tym przemoczeniu i bezgranicznej solidarności z każdym, kto czuje się nic niewart, odzywa się głos z nieba. Ojciec nie czekał, aż Jezus usiądzie na tronie w Jerozolimie. Powiedział, że ma w Nim upodobanie właśnie tam, w mętnej rzece, gdy Syn stał ramię w ramię z ludźmi, których inni dawno spisali na straty. To jest ta sprawiedliwość, o której mówi tekst – nie wytykanie błędów palcem, ale stanięcie tak blisko drugiego, by poczuł na skórze ten sam chłód wody i ten sam ciężar życia.