Prorokini Anna, wierna służebnica Boga, rozpoznała w Dziecięciu Jezus oczekiwanego Mesjasza. Jej życie uczy, że każde wydarzenie naszej codzienności ma miejsce w Bożym planie zbawienia. Wpatrując się w jej świadectwo, odkrywamy, jak Opatrzność prowadzi także naszą historię.

Ewangelia (Łk 2, 36-40)

Z Ewangelii według świętego Łukasza:

Gdy Rodzice przynieśli Dzieciątko Jezus do świątyni, była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już sobie osiemdziesiąt cztery lata. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jeruzalem.

A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta – Nazaretu. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.

Komentarz do Ewangelii

Wczoraj w przyjęciu Chrystusa pomagał nam starzec Symeon, a dziś osiemdziesięcioczteroletnia prorokini Anna. Ona również rozpoznała w małym Dziecięciu oczekiwanego Mesjasza. Ewangelia charakteryzuje ją bardzo dokładnie: jej imię, zajęcie, imię ojca, pokolenie, z którego pochodzi, stan cywilny (obecny i poprzednie), jej wiek. Nakreśla także jej sylwetkę duchową:

Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą.

(Łk 2, 37b)

Czemu św. Łukasz tak dokładnie opisał jej życie, niejako przedstawiając jej biogram?  Na to pytanie można dać co najmniej dwie odpowiedzi.

Pierwsza zawiera się w kolejnym zdaniu Ewangelii:

Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy.

(Łk 2, 38)

Całe jej życie, z wszystkimi jego blaskami i cieniami, prowadziło do tej właśnie chwili spotkania z Chrystusem. Anna była tak dobrze przygotowana do tego spotkania, że od razu wydało ono obfite owoce: uwielbienia (sławiła Boga) i świadectwa (mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy).

W drugiej odpowiedzi jesteśmy zaproszeni, by spojrzeć na nasze życie jak na historię zbawienia. Bogu nie są obojętne wydarzenia z naszego życia, nawet te, które w naszym mniemaniu są mało znaczące. Pięknie wyrażają to słowa psalmisty:

Ty zapisałeś moje życie tułacze;

przechowałeś Ty łzy moje w swoim bukłaku:

czyż nie są spisane w Twej księdze?

(Ps 56, 9)

A św. Paweł doda jeszcze:

Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra.

(Rz 8,28)

Ufając w Bożą Opatrzność, popatrzmy więc dziś z wdzięcznością na historię naszego życia…

• 
  Ewangelia o miłosierdziu… bez miłosierdzia?
  przez Przemysław Banasik
• 
  Trudno jest sprzedać Wielkanoc
  przez Agnieszka Wardak
• 
  Paschalny Reset: Wyjście z cienia
  przez ks. Mateusz Maleńczuk
• 
  Krzyż na betonie
  przez Adam Budziński
• 
  Godność w cierpieniu [Komentarz do Ewangelii, 3.04.2026]
  przez ks. Mateusz Maleńczuk
• 
  Służba jako styl życia [Komentarz do Ewangelii, 2.04.2026]
  przez ks. Mateusz Maleńczuk