Komentarze do Ewangelii

Złota zasada dla analogowych relacji [Komentarz do Ewangelii, 26.02.2026]

o. Ewaryst Buła OFM26 lutego, 2026

W świecie, w którym wszystko ma działać „na klik”, Jezus przypomina o logice relacji, które wymagają czasu, zaufania i odsłonięcia własnej potrzeby. Złota zasada nie jest tu ideałem dla świętych, lecz prostą prawdą o tym, że każdy z nas czasem stoi głodny pod czyimiś drzwiami.

Ewangelia (Mt 7, 7-12)

Z Ewangelii według świętego Mateusza:

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą.

Gdy któregoś z was syn prosi o chleb, czy jest taki, który poda mu kamień? Albo gdy prosi o rybę, czy poda mu węża? Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, to o ileż bardziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy Go proszą.

Wszystko więc, co chcielibyście, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie. Albowiem to jest istota Prawa i Proroków ».

Komentarz do Ewangelii

Jezus mówi o pukaniu i szukaniu, co w czasach szybkich przelewów, BLIKa, Ubera i paczkomatów wydaje się straszną stratą czasu. Chcielibyśmy mieć przycisk „spełnij życzenie”, a nie iść, stać pod drzwiami i jeszcze czekać, aż ktoś otworzy. Ten obraz może nas irytować, bo kojarzy się z bezradnością, byciem zdanym na kogoś, co jest trudne są do przyjęcia. Wolimy sami sobie „ogarnąć” chleb i rybę, żeby nikogo o nic nie prosić i nie czuć długu wdzięczności.

Jezus sprowadza całą sprawę do prostego obrazu: ojciec i głodne dziecko. Nawet jeśli ten ojciec jest zmęczony, zajęty albo po prostu ma sporo za uszami, to nie poda własnemu dziecku twardego kamienia do gryzienia, gdy ono prosi o świeżą bułkę. Bóg ma miłość i dobro, które są większe nawet od naszych najbliższych. Skoro my, ze swoimi humorami i egoizmem, potrafimy podać komuś talerz ciepłej zupy, to On tym bardziej nie zostawi nas z pustymi rękami na progu.

Cała „złota zasada”, by robić innym to, co sami chcemy dostać, to nie jest żaden wzniosły ideał, ale zwykłe stanięcie w prawdzie. Każdy z nas bywa głodny i każdy czasem stoi pod ścianą. Bóg już tam jest, nie po to, by nas oceniać, ale by otworzyć drzwi i dać to, co naprawdę karmi, a nie tylko mami oczy. Skoro On nie zaciska dłoni przed proszącym, to i w nas jest siła, by przestać pilnować tylko własnego talerza i podzielić się tym, co mamy w zasięgu ręki.