Komentarze do Ewangelii

Jak usłyszeć Boga w ciszy Wielkiego Postu? [Komentarz do Ewangelii, 13.03.2026]

o. Marcjan Kozłowski OFM12 marca, 2026

Jezus przypomina, że prawdziwe słuchanie rodzi wiarę i przemienia serce. Wielki Post staje się czasem, w którym Bóg wyprowadza nas na pustynię, by mówić do naszego wnętrza i objawić, czego naprawdę od nas pragnie.

Ewangelia (Mk 12, 28b-34)

Z Ewangelii według świętego Marka:

Jeden z uczonych w Piśmie podszedł do Jezusa i zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?»

Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych».

Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary».

Jezus, widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I nikt już nie odważył się Go więcej pytać.

Komentarz do Ewangelii

Słuchaj Izraelu! Szema Izrael! Chrystus Pan zapytany przez uczonego w Piśmie o najważniejsze przykazanie cytuje słowa modlitwy, którą każdy pobożny Żyd był zobowiązany odmawiać, a która rozpoczyna się słowami z 6 rozdziału Księgi Powtórzonego Prawa. Jezus często głosząc naukę mówił:

Kto ma uszy, niechaj słucha!

(np. Mt 13,9)

Natomiast św. Paweł Apostoł napisał:

Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy.

(Rz 10,17)

Problemem wielu uczonych w Piśmie było to, że co prawda słuchali, ale słowa nie dotykały ich serc. Jak ziarno, które pada na nieurodzajną glebę.

Ów uczony w Piśmie z dzisiejszej Ewangelii pyta zapewne nie po to, aby Jezusa wystawić na próbę, lecz ma szczere intencje. On naprawdę chce uzyskać odpowiedź na swoje pytanie. Szuka Boga szczerym sercem, a tacy właśnie „niedaleko są od Królestwa Bożego”.

W dzisiejszym pierwszym czytaniu mszalnym słyszymy słowa z księgi proroka Ozeasza. Tenże prorok używa niezwykle czułych jak na Stary Testament określeń, by wyrazić swą miłość do niewiernego ludu Izraela. Mówi o Izraelu jako o własnej małżonce:

Dlatego chcę ją przynęcić, na pustynię ją wyprowadzić i mówić jej do serca.

(Oz 2,16)

Czas Wielkiego Postu jest czasem, gdy Bóg pragnie nas wyprowadzić na pustynię. Pragnie, abyśmy jak najbardziej odłączyli się od zgiełku zewnętrznego i w samotności zaprosili Boga do naszego wewnętrznego zgiełku. Bo tylko w ten sposób, twarzą w twarz, może Bóg mówić do mojego serca. Tylko tak mogę odkryć, czego Bóg ode mnie żąda.