Komentarze do Ewangelii

Więcej wiary, mniej kalkulacji [Komentarz do Ewangelii, 30.01.2026]

o. Kasjan Sadowski OFM30 stycznia, 2026

Więcej wiary, mniej kalkulacji. Wcale to nie oznacza, że mamy nie planować, udoskonalać, unowocześniać rzeczywistości. Mamy wiedzieć Komu za te możliwości być wdzięcznym.

Ewangelia (Mk 4, 26-34)

Z Ewangelii według świętego Marka:

Jezus mówił do tłumów:

«Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. Gdy zaś plon dojrzeje, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo».

Mówił jeszcze: «Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki podniebne gnieżdżą się w jego cieniu».

W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją rozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.

Komentarz do Ewangelii

Jezus w dzisiejszej Ewangelii posługuje się obrazem ziarna, które rośnie w sposób cichy i często niezauważalny. Człowiek sieje, a potem „śpi i wstaje”, a ziarno samo wydaje plon. To porównanie pokazuje, że Królestwo Boże nie rozwija się wyłącznie dzięki ludzkim wysiłkom, planom czy kontroli. Jego wzrost jest przede wszystkim dziełem Boga, który działa w swoim czasie i według swojej mądrości.

Ta przypowieść uczy nas zaufania i cierpliwości. W świecie nastawionym na szybkie efekty i natychmiastowe rezultaty Jezus przypomina, że to, co najważniejsze, często dojrzewa powoli. Podobnie jest kiedy sięgamy po Słowo Boże. Nie jest ważny efekt WOW. Jego owoce dojrzewają w nas w ciszy. Zbieramy je po jakimś czasie. Równie często dopiero z jakiejś perspektywy możemy powiedzieć, że danym w spotkaniu, geście, wydarzeniu, rozmowie był palec Boży – kiedy dojrzejemy bo to dostrzec.

Druga przypowieść, o ziarnku gorczycy, podkreśla, że nawet to, co małe i niepozorne, może stać się czymś wielkim. Królestwo Boże zaczyna się od drobnych gestów: słowa przebaczenia, chwili modlitwy, cichej pomocy drugiemu człowiekowi, wyrzeczeń. W oczach Boga nic z tego nie jest nieważne. W tej przypowieści pobrzmiewa echo słów o ziarnie, które musi obumrzeć. Więcej wiary mniej liczenia (na siebie). Oto przecież chodzi aby nie nieść krzyża samemu ale z Nim. Jak napisał J. Maritain:

To z krzyża Jezus wszystko pociągnął ku sobie, z tego krzyża, pod którym stała Jego Matka, nie cofająca w obliczu strasznych cierpień Zbawiciela swojego – „tak”. To z krzyża spływa nieustannie Boża łaska odkupienia i uświęcenia świata. Zbawiciel pociąga cię nie swoim tryumfalnym wjazdem do Jerozolimy, ale krzyżem i z krzyża woła cię, abyś poszedł za Nim, byś ukochał Go tak, jak On ukochał ciebie – „aż do końca”.