Komentarze do Ewangelii

Życie nie tylko po to jest by brać [Komentarz do Ewangelii, 06.03.2026]

o. Kasjan Sadowski OFM6 marca, 2026

Śpiewał Stanisław Sojka. Jeżeli tylko bierzemy, powoli umieramy. Nasze możliwości, nasza sprawczość przypomina nam, że Bóg chce abyśmy byli przedłużeniem Jego rąk, Jego ożywiającej miłości.

Ewangelia (Mt 21, 33-43. 45-46)

Z Ewangelii według świętego Mateusza:

Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu:

«Posłuchajcie innej przypowieści: Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał.

Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna.

Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: „To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo”. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc przybędzie właściciel winnicy, co uczyni z owymi rolnikami?»

Rzekli Mu: «Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze».

Jezus im rzekł: «Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: „Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach”. Dlatego powiadam wam: królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce».

Arcykapłani i faryzeusze, słuchając Jego przypowieści, poznali, że o nich mówi. Toteż starali się Go pochwycić, lecz bali się tłumów, ponieważ miały Go za proroka.

Komentarz do Ewangelii

Przypowieść z Ewangelii św. Mateusza (Mt 21, 33–43. 45–46) ukazuje właściciela winnicy, który powierza ją rolnikom, aby się nią opiekowali i przynosili owoce. Winnica jest darem, podobnie jak całe życie i wszystko, co człowiek otrzymuje od Boga. Bóg obdarza nas różnymi dobrami: talentami, możliwościami, czasem i ludźmi wokół nas. Człowiek powinien przyjmować te dary z wdzięcznością i odpowiedzialnością. W kolejnych już dniach Wielkiego Postu Zbawiciel mówi, żeby nie zatracać się w posiadaniu. Chlubieniu się z tego co posiadam, jakbym tego łaskawie nie otrzymał, a pojmował to jako coś co mi się należy. Zamiast wdzięczności u rolników pojawiła się chciwość i przekonanie, że mogą wszystko zatrzymać tylko dla siebie.

Ta przypowieść przypomina, że człowiek jest jedynie zarządcą tego, co daje mu Bóg. Wdzięczność za otrzymane dary powinna prowadzić do dobrego ich wykorzystywania i przynoszenia owoców w postaci dobra, miłości i sprawiedliwości. Gdy człowiek zapomina o Bogu i traktuje Jego dary jak coś wyłącznie swojego, łatwo może zatracić właściwy sens życia. Ta przypowieść to przestroga dla nas, że żądza posiadania jest nie do okiełznania. Nigdy nie jest zaspokojona i niepohamowana prowadzi człowieka do całkowitego zatracenia.

Lekarstwem na tę żądzę jest nasza wspaniałomyślność, ofiarność, poświęcenie, choćby oddanie czasu drugiej osobie nie spodziewając się niczego w zamian.