W obliczu entuzjazmu tłumów Jezus nie mówi o sukcesie, lecz ostrzega przed faryzejską obłudą. Czy to lęk przed odrzuceniem, kompromitacją lub ciężarem misji sprawia, że uczniowie zaczynają udawać? Tylko przyjaźń z Jezusem daje odwagę, by być sobą – bez masek, bez fasad, z sercem gotowym głosić prawdę i miłość.

Ewangelia (Łk 12, 1-7)

Z Ewangelii według Świętego Łukasza:

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Kiedy ogromne tłumy zebrały się koło Jezusa, tak że jedni cisnęli się na drugich, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów: «Strzeżcie się kwasu, to znaczy obłudy faryzeuszów. Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani nic tajemnego, co by się nie stało wiadome. Dlatego wszystko, co powiedzieliście w mroku, w świetle będzie słyszane, a co w izbie szeptaliście do ucha, głoszone będzie na dachach.

A mówię wam, przyjaciołom moim: Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem nic już więcej uczynić nie mogą. Pokażę wam, kogo się macie obawiać: bójcie się Tego, który po zabiciu ma moc wtrącić do piekła. Tak, mówię wam: Tego się bójcie!

Czyż nie sprzedają pięciu wróbli za dwa asy? A przecież żaden z nich nie jest zapomniany w oczach Bożych. U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli».

Komentarz do Ewangelii

Dlaczego akurat w obliczu ogromnego tłumu, który z takim animuszem i desperacją – dosłownie depcząc się nawzajem – pcha się do Jezusa, Pan przestrzega uczniów przed obłudą faryzejską? Czyżby zauważył w nich strach wobec wielkości misji, w jakiej uczestniczą? Obawę, że sobie nie poradzą? Wątpili w Jezusa – a jeśli On nie da rady, jeśli się ośmieszą razem z Nim? Albo że wściekły tłum ich odrzuci?

Lęk często sprawia, że udajemy. Faryzeusze też udawali. Swoją obłudą i agresją w egzekwowaniu swoich poglądów fałszowali obraz Boga. Nie byli Jego świadkami. Uczniowie Jezusa mają być inni – autentyczni. Nie chować się za religijną fasadą i nie unikać świata, lecz z odwagą wyjść mu naprzeciw z pewnością, że Bóg jest z nimi, a tylko On i Jego słowo mogą zaspokoić prawdziwy głód świata – głód prawdy, sprawiedliwości i miłości.

Jednak, żeby tak było, żeby odnaleźć w sobie tę odwagę, o której mówi Jezus, trzeba spełnić pewien ukryty warunek. „A mówię wam, przyjaciołom moim: nie bójcie się…” – być przyjacielem Jezusa. Być autentycznym i czystym w relacji z Nim. Przyjąć Go jako Pana i Zbawiciela całym życiem.

Tak, by wszystko, co mówię w mroku – w chwili próby, doświadczeń, cierpienia czy pokusy – wlewało nadzieję w serca innych. A to, co dzieje się we wspólnocie, głoszone było jako świadectwo, a nie jako zgorszenie i fałszowanie prawdy o Jezusie. Bo właśnie wtedy naprawdę jest się czego bać.

Bóg liczy wróble, ale i twoje kroki. Widzi twoje serce, nawet gdy drży. A kiedy przestajesz udawać i pozwalasz Mu być blisko – wtedy naprawdę nie ma się już czego bać.