Mówi się, że w życiu jest czas na wszystko. Tę prawdę potwierdza nam Słowo Boże: Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem (Koh 3). Czy jednak dla współczesnego człowieka, dla chrześcijanina naszej ery, rzeczywiście – jest czas na wszystko?

Ewangelia (Łk 12, 54-59)

Z Ewangelii według Świętego Łukasza:

Jezus mówił do tłumów: «Gdy ujrzycie chmurę podnoszącą się na zachodzie, zaraz mówicie: „Deszcz idzie”. I tak się dzieje. A gdy wiatr wieje z południa, powiadacie: „Będzie upał”. I bywa. Obłudnicy, umiecie rozpoznawać wygląd ziemi i nieba, a jakże chwili obecnej nie rozpoznajecie? I dlaczego sami z siebie nie rozróżniacie tego, co jest słuszne?

Gdy idziesz do sprawującego władzę ze swym przeciwnikiem, staraj się w drodze dojść z nim do zgody, by cię nie zaciągnął do sędziego; a sędzia przekazałby cię dozorcy, dozorca zaś wtrąciłby cię do więzienia. Powiadam ci, nie wyjdziesz stamtąd, aż zwrócisz ostatni pieniążek».

Komentarz do Ewangelii

Jesteśmy specjalistami w wielu dziedzinach. Potrafimy ocenić wiele sytuacji w życiu i przewidzieć ich konsekwencje. Możemy stawiać zakłady z gwarancją wygranej. Czy na pewno? Czy przewidzimy porę (z gr. καιρον) nawrócenia? Jezus mówi mocno: Obłudnicy! Dosłownie: Hipokryci (z gr. υποκριται). A co z życiem wiecznym?

Jadąc tramwajem, widzę zapatrzonych w smartfony ludzi, strój niektórych z nich sugeruje wiarę w różne bóstwa i zastanawiam się, dlaczego nie pokochali Miłości, która przyjęła takie jak ich ciało? Dlaczego łatwiej iść za mitem niż za Bogiem, który jako Człowiek został umęczony i ukrzyżowany, zmartwychwstał i wydaje codziennie swoje Ciało i Krew, aby nam dać życie?! Czy oni naprawdę nie myślą o tym co po śmierci? Albo inaczej: jak oni sobie życie po śmierci wyobrażają?

Ludzie czasami dyskutują: jak to będzie po tamtej stronie? To musi być zupełnie inny wymiar! Z pomocą w poszukiwaniu odpowiedzi na te pytania przychodzi mi mój współbrat, tym razem z USA, Richard Rohr. W książce pt. Uniwersalny Chrystus ukazuje kompletność boskich rzeczywistości – doczesnych i wiecznych:

W tym stworzonym świecie Franciszek był zupełnie jak u siebie w domu. Wszystkie rzeczy w widzialnym świecie były dla niego nieustannie zmieniającymi się i praktycznymi symbolami tego, co rzeczywiste, teatrem i poligonem dla nieba, które już teraz jest dla nas dostępne w małych dawkach. Święci, jak się wydaje, są przekonani, że to, co wybierzesz teraz, będziesz miał w przyszłości. Zatem liczy się nie idylliczna nadzieja na niebo kiedyś tam, ale żywe doświadczenie teraz. 

Duchu Święty, daj nam Twoją mądrość i Twoje światło do rozpoznania znaków Królestwa w codzienności!